Ակտիվիստ Տիգրան Սաֆարյանը գրում է․

Եկեք մի պահ հաշվենք՝ ոչ թե զգացմունքներով, այլ թվերով։

Փողոցներ, որոնց նորոգումը տևում է ամիսներ։ Փողոցներ, որոնք տարվա ընթացքում 2-3 անգամ քանդում են։ Դեպքեր, երբ ասֆալտը քանդում են, մի քանի օր, երբեմն նույնիսկ մի ամբողջ շաբաթ թողնում այդ վիճակում, և միայն հետո սկսում աշխատանքները։

Ամբողջ քաղաքը վերածվել է շինհրապարակի՝ առանց տեսանելի համակարգման և վերահսկողության։ Փոշին ամենուր է։ Շինարարական աշխատանքները հաճախ սկսվում են դեռ առավոտյան և շարունակվում մինչև ուշ երեկո՝ անգամ հանգստյան օրերին։

Հիմա՝ թվերով

Անձամբ ես ամեն օր աշխատանքի գնալիս կորցնում եմ մոտ 20 րոպե, իսկ վերադառնալիս՝ ևս 20 րոպե՝ միայն այն պատճառով, որ փողոցները մշտապես փակ են, քանդված կամ վերանորոգման փուլում։

Դա օրական 40 րոպե է։

Հաշվենք տարեկան կտրվածքով՝ մոտ 250 աշխատանքային օր.

40 րոպե × 250 օր = 10,000 րոպե

= մոտ 167 ժամ

= մոտ 7 օր իմ կյանքից՝ ՄԻԱՅՆ ՄԵԿ ՏԱՐՈՒՄ։

Երեք տարվա կտրվածքով դա արդեն ավելի քան 21 օր է, երբ ես պարզապես կանգնած եմ մեքենայի մեջ կամ շրջանցում փակ փողոցները, որովհետև ինչ-որ աշխատանք ժամանակին չի ավարտվել կամ պատշաճ չի համակարգվել։

Իսկ հիմա պատկերացնենք սա ամբողջ քաղաքի մասշտաբով։

Եթե պայմանականորեն հաշվենք 500,000 մարդու համար և ենթադրենք, որ յուրաքանչյուրը կորցնում է մոտավորապես նույն ժամանակը՝

500,000 մարդ × 7 օր = 3.5 միլիոն մարդ-օր՝ ամեն տարի։

Երեք տարվա կտրվածքով դա ավելի քան 28,000 տարվա հավաքական ժամանակ է։

28,000 տարի, որը մարդիկ պարզապես անցկացրել են խցանումներում, փակ ճանապարհները շրջանցելով և անվերջ վերանորոգումների հետևանքների հետ առնչվելով։

Եվ սա նույնիսկ չի ներառում՝

փոշու և վատ օդի ազդեցությունը մեր առողջության վրա,

մշտական աղմուկից, խցանումներից և անկազմակերպությունից առաջացող սթրեսը,

լրացուցիչ ծախսերը՝ վառելիք, մեքենայի սպասարկում, առողջության հետ կապված ծախսեր և այլն։

Այս ամենը շատ ավելի դժվար է ճշգրիտ թվերով չափել, բայց դրա ազդեցությունը զգում ենք գրեթե ամեն օր։

Սա պարզապես վիճակագրություն չէ։ Սա մեր կյանքի իրական ժամանակն է։

Ժամանակ, որը կորցնում ենք վատ պլանավորման, աշխատանքների չհամակարգման և պատշաճ վերահսկողության բացակայության պատճառով։

Երևանի քաղաքապետարան, մենք սպասում ենք ոչ թե հերթական խոստումներին, այլ՝

իրական աշխատանքային ժամանակացույցի,

տարբեր աշխատանքների միջև համակարգման,

պատշաճ վերահսկողության

և, վերջապես, մեր ժամանակի հանդեպ հարգանքի։