Ակտիվիստ Տիգրան Սաֆարյանը գրում է․

Խոսքը պարզապես IMEI կոդի մասին չէ։

IMEI-ն հեռախոսի անձնագրի նման բան է։ Եթե այդ կոդը կապվում է ձեր համարի, SIM քարտի և անձնական տվյալների հետ, ապա պետությունը կարող է ունենալ շատ հզոր բազա՝ ով ինչ հեռախոս է օգտագործում, որ համարով և երբ է միացված ցանցին։

Սա արդեն միայն «գողացված հեռախոսների դեմ պայքար» չէ։

Սա կարող է դառնալ մարդկանց վերահսկելու գործիք։

Այսօր ասում են՝ պետք է ստվերի դեմ պայքարելու համար։

Վաղը կարող են օգտագործել այլ նպատակով։

Մյուս օրը՝ արդեն կարող է պարզվել, որ ձեր հեռախոսը, ձեր համարը և ձեր շարժը հեշտությամբ վերահսկելի են։

Ամենամեծ խնդիրն այն է, որ հստակ պատասխաններ չկան՝

ով է տեսնելու այդ տվյալները,

ինչու է տեսնելու,

որքան ժամանակ է պահելու,

ինչ կլինի, եթե տվյալները սխալ լինեն,

ինչ կլինի, եթե այդ բազան արտահոսի,

ինչպես է քաղաքացին պաշտպանվելու։

Մենք բոլորս պետք է հասկանանք մի բան․

Եթե պետությունը ստեղծում է բազա, որտեղ հավաքվում են բոլոր քաղաքացիների հեռախոսների տվյալները, դա արդեն շատ լուրջ հարց է։ Դա կարող է ազդել մեր անձնական կյանքի, ազատության և գաղտնիության վրա։

Ես դեմ չեմ, որ պետությունը պայքարի գողության, մաքսանենգության կամ խարդախության դեմ։

Բայց ես դեմ եմ, որ այդ պայքարի անվան տակ ստեղծվի մի համակարգ, որը կարող է վաղը օգտագործվել քաղաքացիներին վերահսկելու համար։

Պետությունը պետք է պաշտպանի քաղաքացուն, ոչ թե հավաքի նրա մասին ավելորդ տվյալներ։

Մինչև այս օրենքը քննարկելը պետք է շատ պարզ ասվի՝

ո՞վ է պատասխան տալու, եթե այդ տվյալները սխալ օգտագործվեն։

Որովհետև սա միայն հեռախոսի մասին չէ։

Սա մեր անձնական ազատության մասին է։